Mijn vader leerde me stilstaan
Mijn vader was geen man van veel woorden. Hij werkte zijn hele leven als elektricien, stond elke ochtend om half zes op en was thuis voordat wij van school kwamen. Hij zei niet vaak dat hij trots op ons was — maar hij was er altijd. Bij elke wedstrijd, bij elke musical op school, bij elk diploma.
Toen ik op mijn dertigste zelf vader werd, belde ik hem op. "Papa, hoe doe je dat eigenlijk — vader zijn?" Het was even stil. Toen zei hij: "Gewoon aanwezig zijn, jongen. Dat is alles."
Nu hij er niet meer is, merk ik pas hoe groot die aanwezigheid was. Het gat dat hij achterlaat is niet leeg — het is gevuld met alles wat hij me heeft meegegeven.
Er zijn 0 kaarsjes aangestoken bij dit verhaal.
Reageer met een teken van steun: